Ιστορικά άρθρα

Αερομοντελισμός και Ιστορία: Τα μοντέλα και η ιστορία των πρωτότυπων αεροπλάνων και των πιλότων τους




3-2-2016

Ο "μπλε Μαξ"  ("Blue Max")








1099 μ.Χ.

Οι Σταυροφόροι μόλις έχουν καταλάβει την Ιερουσαλήμ, στα πλαίσια της 1ης Σταυροφορίας.  Εκεί βρίσκουν να υπάρχει ήδη μια Χριστιανική ανεπίσημη οργάνωση, "Οι Αρωγοί του Αγίου Ιωάννου", που βοηθά τους φτωχούς, άρρωστους και πληγωμένους προσκυνητές που πηγαίνουν στην Ιερή Πόλη για προσκύνημα. Με την έλευση των Σταυροφόρων η οργάνωση αυτή μετατρέπεται με τις ευλογίες  (και την οικονομική βοήθεια) του Πάπα Πασχάλη του 2ου σε θρησκευτικό και στρατιωτικό Τάγμα, το "Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου".

Σκοπός του: Η υπεράσπιση της Ιερής Πόλης, πάση θυσία.

Σύμβολο του: ο Σταυρός της Μάλτας, ο οποίος όμως πολύ αργότερα ονομάστηκε έτσι, όταν οι Ιππότες κατέφυγαν τελικά στη Μάλτα.


Ο -μετέπειτα- Σταυρός της Μάλτας. Εκτός από τον επίσημο συμβολισμό φαίνεται πως είχε και άλλους μυστικούς συμβολισμούς
 
Ο Σταυρός έχει ένα περίεργο σχήμα, με 8 αιχμές συνολικά, 2 σε κάθε του σκέλος. Η επίσημη εξήγηση γι αυτό το σχήμα ήταν, ότι κάθε αιχμή αντιστοιχούσε και σε ένα δουκάτο (ή βασίλειο),  από Ιππότες του οποίου απαρτιζόταν το Τάγμα: Ωβέρν (Auvergne), Προβηγγία, Γαλλία, Αραγονία, Καστίλλη, Ιταλία, Γερμανία και Αγγλία. Η Ωβέρν και η Προβηγγία ανήκουν στη σημερινή Γαλλία και η Αραγονία και η Καστίλλη, στην Ισπανία.

Φαίνεται όμως πως ο Σταυρός είχε και άλλο, μυστικό συμβολισμό: 

Τις 8 υποχρεώσεις-ιδανικά του Ιππότη του Τάγματος:


1.  Να ζει με την αλήθεια

2.  Να έχει πίστη

3.  Να μετανοεί για τις αμαρτίες του

4.  Να είναι ταπεινόφρων

5.  Να αγαπά την Δικαιοσύνη

6.  Να δείχνει έλεος

7.  Να είναι εγκάρδιος και ειλικρινής

8.  Να υπομένει τις διώξεις


Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, ο Σταυρός της Μάλτας είχε και άλλον ακόμη  βαθύτερο, μυστικό συμβολισμό.

Κάθε μια από τις 8 αιχμές συμβολίζει και έναν από τους 8 μακαρισμούς του Ιησού Χριστού, στην Επί του Όρους Ομιλία Του:

 
1.  Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών

2.  Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται (θα παρηγορηθούν)

3.  Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην

4.  Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται

5.  Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται

6.  Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται (αυτοί θα δουν τον Θεό)

7.  Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί του Θεού κληθήσονται

8.  Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών 

Αν προσέξετε θα δείτε ότι τα ιδανικά του Τάγματος συμπίπτουν σε πολλά σημεία με τους Μακαρισμούς του Χριστού.

 Καθώς περνούν τα χρόνια, στην Ευρώπη αρχίζει και αναπτύσσεται ένα κίνημα βοήθειας προς το Τάγμα. Οι πλούσιοι και ισχυροί δωρίζουν όχι μόνο χρήματα, αλλά και τεράστιες εκτάσεις γής στους Ιωαννίτες Ιππότες. Το Τάγμα γίνεται ισχυρό. Κάποια στιγμή, όλες αυτές οι εκτάσεις γης στην Γερμανία ενώνονται και σχηματίζουν το φέουδο του Βραδεμβούργου, με άρχοντα έναν Ιππότη, εκπρόσωπο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου.

Το 1187 ο Άραβας Σαλαντίν επανακαταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ και οι Ιππότες εκδιώκονται, αρχικά στην Κύπρο και κατόπιν στην Ρόδο, όπου γίνονται γνωστοί και ως Ιππότες της Ρόδου, στην οποία εγκαταστάθηκαν το 1309. Έμειναν εκεί μέχρι και το 1522 οπότε η Ρόδος καταλαμβάνεται από τους Τούρκους υπό την ηγεσία του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και οι Ιππότες βρίσκουν καταφύγιο στη Μάλτα. Εξ ου και το μεταγενέστερο όνομα τους, Ιππότες της Μάλτας, πρόκειται όμως για τους Ιωαννίτες Ιππότες, το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη. 

Το σύμβολο του Τάγματος - και πάλι ο Σταυρός με τις 8 αιχμές, που παίρνει πλέον το όνομα Σταυρός της Μάλτας".




Το σύμβολο του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου, κατά τον 13ο και 14ο αιώνα
 

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη τα πράγματα πάνε καλύτερα για τους Ιωαννίτες Ιππότες. Το φέουδο του Βραδεμβούργου γίνεται ολοένα και πιο ισχυρό, μάλιστα μετά την διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, μεγάλο μέρος της περιουσίας τους και των εδαφών τους περιέρχεται στους Ιωαννίτες Ιππότες.

Όταν το 1540 επικράτησε ο Λουθηρανισμός στην Γερμανία, οι Ιωαννίτες Ιππότες που βρίσκονταν εκεί, ασπάστηκαν το κίνημα και διαχωρίστηκαν από τους Ιππότες της Μάλτας (που ήταν Ρωμαιοκαθολικοί), με τους οποίους όμως συνέχισαν να έχουν καλές σχέσεις.

Οι αιώνες κυλούν....

Το 1740 ο Φρειδερίκος ΙΙ, γνωστός και ως Φρειδερίκος ο Μέγας, βασιλιάς της Πρωσσίας, αναλαμβάνει το Τάγμα υπό την υψηλή προστασία του και χρίζεται "Προστάτης του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου".

Ο βασιλιάς Φρειδερίκος χρησιμοποιεί τότε το σύμβολο των Ιωαννιτών Ιπποτών (σαν Ιππότης-μέλος του Τάγματος που ήταν και αυτός) και καθιερώνει ένα ανώτατο στρατιωτικό παράσημο, το "Pour le Merite".




Το ανώτατο στρατιωτικό παράσημο της Πρωσσίας "Pour le Merite- Για την Αξιοσύνη". Πολλοί έδωσαν και την ζωή τους στην προσπάθεια να το αποκτήσουν


Να κάνουμε εδώ 2 παρατηρήσεις:

1.  Η ονομασία του Πρωσσικού παράσημου "Pour le Merite" είναι στην Γαλλική γλώσσα και θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε στα Ελληνικά ως "Για την Αξιοσύνη". 

Πως όμως ένα Πρωσσικό παράσημο φέρει Γαλλική επιγραφή;  Η απάντηση είναι ότι στην αυλή του βασιλιά Φρειδερίκου χρησιμοποιείτο η ...Γαλλική γλώσσα ! Ήταν βλέπετε πιο ..."σικ" ! 

Μάλιστα η επιγραφή "Pour le Merite" διατηρήθηκε και πολύ αργότερα, ακόμη και όταν η Πρωσσία ήρθε σε πολεμική σύγκρουση με την Γαλλία! Διατηρήθηκε μέχρι το 1918, όταν καταργήθηκε η μοναρχία.

2.  Δεν θα πρέπει να δούμε το "Pour le Merite"  μόνο σαν ένα απλό παράσημο, σαν ένα μετάλλιο. Το "Pour le Merite" ήταν περισσότερο ένα σύμβολο, ότι ο φέρων ανήκε σε ένα Τάγμα, μιαν Αδελφότητα, τους "Στρατιωτικούς Ιππότες του Τάγματος της Αξιοσύνης". 

To παράσημο αυτό απονεμόταν από τον εκάστοτε βασιλιά της Πρωσσίας σε ανώτατους στρατιωτικούς που είχαν επιτύχει κάποιο εξαιρετικό κατόρθωμα, κέρδισαν κάποια σημαντική μάχη κλπ.

Το παράσημο συνέχισε να απονέμεται και όταν τα ανεξάρτητα Γερμανικά κρατίδια ενώθηκαν υπό την ηγεσία της Πρωσσίας, στην Γερμανική Αυτοκρατορία, το 2ο Reich, το 1871.

Κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο το παράσημο απονεμόταν σε πιλότους που είχαν πετύχει κατάρριψη τουλάχιστον 8 εχθρικών αεροπλάνων. Σιγά-σιγά ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στα 20 αεροπλάνα. Ο θρυλικός πιλότος Max Immelman ήταν ο 1ος που απέκτησε το μετάλλιο και ακολούθησε ο Oswald Boelcke (Όσβαλντ Μπέλκε). Μετά ασφαλώς το απέκτησε και ο θρυλικός "Κόκκινος Βαρώνος"- Manfred von Richthofen.



Ο Max Immelmann με το "Pour le Merite" να κρέμεται στο λαιμό του. Σκοτώθηκε σε ηλικία 26 ετών, το 1916.




Ο Oswald Boelcke με το "Pour le Merite", σκοτώθηκε στη μάχη σε ηλικία 25 ετών. Ήταν ο πατέρας της τακτικής στις αερομαχίες



Ο Manfred von Richthofen, ο Κόκκινος Βαρώνος με το παράσημο "Pour le Merite". Σκοτώθηκε στη μάχη σε ηλικία 26 ετών, το 1918

Πως όμως το παράσημο έφτασε να αποκαλείται ανεπίσημα ως ο "Μπλε Μάξ", BLue Max και στα Γερμανικά "Blaue Max" (Μπλάουε Μαξ);

Ο Max Immelmann ήταν ο πιλότος που με το Eindecker είχε γίνει θρύλος στην Γερμανία και θεωρείτο "αήττητος", ενώ παράλληλα ήταν και ο 1ος που παρασημοφορήθηκε με το "Pour le Merite" - "Για την αξιοσύνη". Όταν σκοτώθηκε το 1916, οι πιλότοι της Γερμανικής Αεροπορίας άρχισαν προς τιμήν του να αποκαλούν το παράσημο "Blaue Max", το μπλε από το χρώμα του παράσημου και το Max από το όνομα του Max Immelmann -και η ονομασία αυτή έκτοτε καθιερώθηκε. Μάλιστα μεταξύ των πιλότων της Γερμανίας είχε αναπτυχθεί και ένας έντονος ανταγωνισμός, για το ποιος θα καταφέρει να αποκτήσει το "Blue Max" !


Τι απέγινε όμως το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη;

Λοιπόν, το Τάγμα ...συνεχίζει να υφίσταται και στις μέρες μας !

Με την πάροδο των αιώνων το Τάγμα διασπάστηκε σε πολλά επί μέρους Τάγματα. Tα Τάγματα δεν είναι πλέον στρατιωτικά, αλλά ασχολούνται με φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο, έχοντας δικά τους νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς, υπηρεσίες Πρώτων Βοηθειών, διοργανώνοντας σεμινάρια κλπ.

Στον κλάδο των Ιωαννιτών Ιπποτών της Γερμανίας, αρχηγός είναι σήμερα ο Πρίγκηπας Oskar της Πρωσσίας, του Οίκου των Hohenzollern (Χόχεν-τσόλερν). Ο τίτλος του "Πρίγκηπα" είναι ασφαλώς ιστορικός-τιμητικός, καθώς η μοναρχία στην Γερμανία καταργήθηκε το 1918. Ο Οίκος των Hohenzollern κυβερνούσε την Γερμανία από τον 11ο αιώνα μ.χ.  μέχρι την πτώση της μοναρχίας το 1918.


 
Ο πρίγκηπας Oskar της Πρωσσίας, ο τελευταίος αρχηγός του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στη Γερμανία - σήμερα 57 ετών- με τον χαρακτηριστικό μανδύα. Αρχηγός του τάγματος στην Γερμανία είναι πάντα κάποιος απόγονος του Οίκου των Hohenzollern
 

Σε ένα από τα Τάγματα των Ιωαννιτών Ιπποτών που υπάρχει ακόμη και σήμερα -και μάλιστα διατείνειται ότι είναι ο πραγματικός συνεχιστής του αρχικού Τάγματος- το "Sovereign Order of St. John of Jerusalem -Knights of Malta", αρχηγός είναι ένας Έλληνας, ο κ. Νικόλαος Παπανικολάου !
 


Το Τάγμα "Sovereign Order of St. John of Jerusalem -Knights of Malta", αρχηγός του οποίου είναι ο Έλληνας κ. Νικόλαος Παπανικολάου






Γ. Καρασούλας

___________________________________________________________________  
16-11-2015

"Το λίκνο των ηρώων"

PT-19 Fairchild

 





Μέχρι την Άνοιξη του 2014 είχα το PT-19 FAIRCHILD της SEAGULL. Ήταν ένα όμορφο αεροπλάνο που πραγματικά "μακροημέρευσε" αφού το πετούσα συνεχώς επί πολλά χρόνια. Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Έτσι και το αεροπλάνο κάποια στιγμή μου έπεσε και έσπασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, πιθανόν λόγω κάποιου ακρόντιζου που βγήκε από το HORN ενός AILERON.

Tο .46-άρι PT-19 (με μηχανή MAGNUM .60 τετράχρονη) που είχα εγώ, είχε εκπέτασμα 1,56 μέτρα και βάρος 2.750 γραμμάρια. Πριν από μερικά χρόνια η SEAGULL κατήργησε το .46-άρι και έβγαλε το μεγαλύτερο 1.20-άρι, εξ ολοκλήρου ξύλινο, με εκπέτασμα 2,05 μέτρα, βάρος 5,4 κιλά (συγκρίνετε αυτό το βάρος με τα αντίστοιχου εκπετάσματος μοντέλλα της ESM), για μηχανή 1.20 τετράχρονη.


Το παλιό, "φτωχό" .46-άρι PT-19 FAIRCHILD της SEAGULL, με σκέλη από ατσαλόσυρμα. Εδώ, με δίχρονη μηχανή
 

Το .46-άρι PT-19 η SEAGULL το έδινε "σαν ιδανικό πρώτο χαμηλοπτέρυγο"  -υποτίθεται- εύκολο στην πτήση. Όχι ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο, πάντως και εύκολο δεν ήταν. Όπως σχεδόν όλα τα SCALE μοντέλλα, το PT-19 ήταν ένα "κακό" αεροπλάνο Στις στροφές έριχνε αμέσως "μούρη"  (παρότι το είχα πολύ καλά ζυγισμένο)  και στην προσγείωση ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα. Η αεροτομή του ήταν σχεδόν τελείως συμμετρική και αυτό δικαιολογούσε κάπως την μεγάλη ταχύτητα του. Αν και το φτερό δεν ήταν μικρό, η πτερυγική επιφάνεια ήταν μικρή επειδή το φτερό ήταν στενό και άρα η πτερυγική φόρτιση, μεγάλη.

Πλεονέκτημα ήταν ότι πετούσε και με αρκετά ισχυρό άνεμο. Δεν συγχωρούσε όμως περίεργα ακροβατικά ! Μια φορά μόνο δοκίμασα να το "βιδώσω" προς τα κάτω και όταν άφησα τα πηδάλια, διαπίστωσα με τρόμο ότι αυτό ...συνέχισε να "βιδώνεται" ακάθεκτο ! Δεν ξέρω πραγματικά πως βρήκα την ετοιμότητα πάνω στον πανικό μου και έδωσα ανάποδα AILERON και RUDDER, μόλις 30 μέτρα από το έδαφος και κατάφερα να το σώσω! Μετάνιωσα γι αυτήν την απρονοησία μου και έκτοτε δεν ξανάκανα περίεργα ακροβατικά.

Η SEAGULL στις ρυθμίσεις έδινε μεγάλες και μικρές διαδρομές για τις κινήσεις των πηδαλίων. Οι μικρές όμως ήταν υπερ-αρκετές και οι μεγάλες δεν χρειάζονταν.

Το καινούργιο 1.20-άρι SEAGULL PT-19 είναι πολύ μεγαλύτερο και περιμένω να πετάει καλύτερα, ωστόσο η εταιρεία αναφέρει "Aerobatic Performance" για τα πτητικά του χαρακτηριστικά. Επίσης το δίνει με OLEO σκέλη προσγείωσης, ενώ το .46-άρι που είχα εγώ είχε φτηνά (και άσχημα) σκέλη από ατσαλόσυρμα. Βέβαια ήταν πολύ οικονομικό, το είχα εισάγει από Αγγλία για 37.000 δραχμές (τόσο παλιό ήταν-ακόμα είχαμε δραχμή !), δηλαδή κάπου 110 Ευρώ, ενώ το καινούργιο κοστίζει περίπου 330 Ευρώ, διόλου ευκαταφρόνητο. Επίσης είναι ένα μοντέλλο ασυνήθιστο και σπάνια θα το δείτε σε μοντελοδρόμιο, εν αντιθέσει με τα MUSTANG, SPITFIRE, P-47, P-40, FOCKE WULF κλπ. από τα οποία κυριολεκτικά έχουν "γεμίσει" τα μοντελοδρόμια !


...και το καινούργιο 1.20-άρι PT-19 με ωραία, SCALE OLEO LEGS





Επειδή μου αρέσει να μαθαίνω την ιστορία των αεροπλάνων που πετάω, είχα διαβάσει μερικά πράγματα για το PT-19.

Το PT-19 FAIRCHILD λοιπόν δεν ήταν ένα "ηρωϊκό" αεροπλάνο που κέρδιζε μάχες, όπως το MUSTANG ή το MESSERSCHMITT. Παρ όλα αυτά κέρδισε τον τίτλο του "λίκνου των ηρώων" και με αυτόν έμεινε στην ιστορία.

Μέχρι τις αρχές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, για την εκπαίδευση των αρχάριων πιλότων χρησιμοποιούντο ελαφρά διπλάνα, που πετούσαν αργά και σταθερά και επίσης ήταν ανεκτικά στα λάθη των αρχάριων πιλότων. Πολλοί πιλότοι εκπαιδεύονταν τότε και στο γνωστό μας διπλάνο (και μοντέλλο) PT-17 STEARMAN. Καθώς όμως ολοένα αυξανόταν η ισχύς, ταχύτητα, δυνατότητα ελιγμών κλπ. των πολεμικών αεροπλάνων, οι επιτελείς της αεροπορίας κατάλαβαν ότι η εκπαίδευση που λάμβαναν οι νέοι πιλότοι ήταν πολύ εύκολη. Οι εκπαιδευτές επιθυμούσαν η βασική εκπαίδευση να γίνεται σε χαμηλοπτέρυγα αεροπλάνα, με μεγαλύτερη πτερυγική φόρτιση, που να απαιτούσαν πιο προσεκτικό χειρισμό.

Το 1940 λοιπόν η Αμερικανική Αεροπορία παρήγγειλε τα πρώτα 275 αεροπλάνα PT-19 στην FAIRCHILD. Με μια αρκετά μεγάλη πτερυγική φόρτιση και με επίσης αρκετά μεγάλη ταχύτητα stall, το PT-19 απαιτούσε προσοχή στις χαμηλές ταχύτητες. Ωστόσο ήταν ένα αεροπλάνο προβλέψιμο, χωρίς πτητικά ελαττώματα. Τα χαρακτηριστικά πτήσεως προσομοίαζαν αρκετά με αυτά των πολεμικών αεροπλάνων. Ήταν λοιπόν το ιδανικό εκπαιδευτικό αεροπλάνο!

  Επιπλέον ήταν και αρκετά οικονομικό στην κατασκευή του. Ήταν ελαφρύ αλλά στιβαρό, η  άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από μεταλλικό, σωληνωτό σκελετό επικαλυμμένο με ύφασμα, πλην του κεντρικού μέρους που ήταν επικαλυμμένο με κόντρα-πλακέ. Τα φτερά ήταν επίσης επικαλυμμένα με κόντρα-πλακέ και το ίδιο και το πίσω ουραίο. Αργότερα πάντως η κόντρα-πλακέ επικάλυψη παρουσίασε προβλήματα, ιδιαίτερα σε περιοχές με θερμό και υγρό κλίμα. Αν έχετε ποτέ αφήσει κόντρα-πλακέ στην ύπαιθρο και έχει βραχεί, θα καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω:  Οι πλάκες του ξύλου που είναι κολλημένες "κόντρα", αρχίζουν να αποκολλώνται μεταξύ τους. Έτσι τα αεροπλάνα που κατασκευάστηκαν αργότερα  είχαν επικάλυψη από φύλλα αλουμινίου.

Θα προσέξατε ήδη ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αεροπλάνου, την στενή "μούρη" του. Αυτό είχε γίνει σκοπίμως, για να δίνει στους νέους πιλότους τη μέγιστη δυνατή ορατότητα και για να το πετύχει αυτό ο κατασκευαστής χρησιμοποιούσε μηχανή IN-LINE, δηλαδή οι κύλινδροι ήταν ο ένας πίσω από τον άλλο, σε μια γραμμή. 




Η εξακύλινδρη μηχανή του PT-19 με τους κυλίνδρους εν σειρά. Αρχικά ήταν η RANGER L-440 και έδινε 175 ίππους, αργότερα βγήκε ένα πιο ενισχυμένο μοντέλλο που έδινε 200 ίππους.

Η πρώτη μηχανή του PT-19, μια εξακύλινδρη RANGER L-440 έβγαζε 175 ίππους. Αργότερα το αεροπλάνο εφοδιάστηκε με ισχυρότερη μηχανή των 200 ίππων και αυτό ήταν το PT-19A.  Καμιά σχέση βέβαια με τoυς 1.400 ίππους που έβγαζε η Rolls-Royce του P-51 MUSTANG ή τους 1.700 ίππους του SPITFIRE !

Το PT-19B είχε ένα φορητό κάλυμμα στην εμπρός θέση και ήταν εφοδιασμένο με τα κατάλληλα όργανα, ώστε ο πιλότος να εκπαιδεύεται στην "τυφλή" πτήση, δηλαδή στην πτήση μόνο με όργανα.

Το μοντέλλο PT-23 που κυκλοφόρησε το 1942 ήταν ακριβώς ίδιο με το PT-19 εκτός του ότι είχε κινητήρα radial των 220 ίππων της CONTINENTAL και ο λόγος ήταν ότι η FAIRCHILD δεν μπορούσε να παραδώσει κινητήρες στους μεγάλους αριθμούς που απαιτούντο, καθώς είχε αρχίσει η μαζική παραγωγή του αεροπλάνου. Αναγκαστικά όμως το αεροπλάνο είχε πιο πλατιά "μούρη" που είχε μεγαλύτερη αεροδυναμική αντίσταση και περιόριζε κάπως τα χαρακτηριστικά του αεροπλάνου, ενώ κάπως πιο περιορισμένη ήταν και η ορατότητα του πιλότου.



Ο 7-κύλινδρος αερόψυκτος, αστεροειδής κινητήρας CONTINENTAL R-670 του PT-23
 

Το PT-19 κατασκευάστηκε σε μεγάλους αριθμούς -χιλιάδες αεροπλάνα- και εκπαίδευσε χιλιάδες πιλότους κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα από τα πρώτα εκπαιδευτικά, ο πρώτος σταθμός αν μπορούσαμε να πούμε, στον οποίο εκπαιδεύονταν οι μελλοντικοί πιλότοι- Άσσοι των αιθέρων.

Δικαίως λοιπόν απέκτησε τον τίτλο του "Λίκνου των Ηρώων" !


Τα χαρακτηριστικά του αεροπλάνου:

Εκπέτασμα: 11 μέτρα

Μήκος: περίπου 8,5 μέτρα

Βάρος έτοιμο για πτήση:  1240 κιλά


Μέγιστη ταχύτητα:  226 χλμ./ώρα

Μέγιστο επιχειρησιακό ύψος:  4.000 μέτρα

 Εμβέλεια:  740 χλμ.

Κινητήρας:  RANGER L-440 6-κύλινδρος αερόψυκτος (175) 200 ίππων


Μετά το τέλος του πολέμου και προς το τέλος της δεκαετίας του 1940, τα εναπομείναντα αεροπλάνα πουλήθηκαν στην Πολιτική Αεροπορία, δηλ. σε λέσχες, ιδιώτες κλπ. Ακόμα και στις μέρες μας σώζονται περίπου 100 καλοδιατηρημένα αεροπλάνα που πετούν κανονικά.



Γιώργος Καρασούλας
_____________________________________________________________