- Τροχαίο με εγκατάλειψη στην Πάτρα: Νεκρός ο μοτοσικλετιστής -Συνελήφθη ο οδηγός - Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2025
- Σε αργία ο ηγούμενος Καλαβρύτων που προσπάθησε να πουλήσει Ευαγγέλια και εικόνες - Δευτέρα, 08 Σεπτεμβρίου 2025
κλπ. κλπ.
................................................................................Κάποιες φορές, όταν πετάμε το αεροπλάνο μας και ο άνεμος αλλάζει ξαφνικά ή ο ήλιος μας θαμπώνει, βλέπουμε το μοντέλο μας να ταλαντώνεται, "να ρίχνει φτερό" και να οδεύει προς τη συντριβή. Είναι εκείνη η στιγμή που ο πιλότος νιώθει πως η πτήση του δεν υπακούει πια.
Έτσι μοιάζει, ολοένα και περισσότερο, η Ελλάδα — μια χώρα κι ένας λαός σε αποδρομή. Δεν φταίει ο άνεμος ή ο ήλιος, φταίμε εμείς και οι χειρισμοί μας.
Τις τελευταίες μέρες, οι ειδήσεις επαναλαμβάνουν το ίδιο θλιβερό μοτίβο: άνθρωποι που εγκαταλείπουν τραυματίες στην άσφαλτο, ανήλικοι που αλληλομαχαιρώνονται για ασήμαντες αφορμές, περαστικοί που κοιτάζουν και προσπερνούν. Δεν είναι η βία το πιο τρομακτικό —αυτή υπήρχε πάντα. Είναι η αδιαφορία που τη συνοδεύει, η ψυχική κόπωση που έχει ποτίσει την κοινωνία.
Δεν θυμώνουμε πια. Δεν θλιβόμαστε πια. Μόνο σχολιάζουμε για λίγο, ίσως κοινοποιούμε ένα βίντεο, και μετά συνεχίζουμε την ημέρα μας.
Από τη σιγουριά του καναπέ μας, κοιτάμε τον κόσμο σαν να μην μας αφορά. Η οθόνη γίνεται το προστατευτικό μας τζάμι: πίσω της, τίποτα δεν μας αγγίζει. Εκεί, στην ησυχία του σπιτιού μας, αισθανόμαστε ασφαλείς — αλλά αυτή η ασφάλεια είναι η πιο επικίνδυνη μορφή παραίτησης. Γιατί όσο εμείς νιώθουμε σίγουροι στον καναπέ μας, η πραγματικότητα έξω γίνεται πιο άγρια, πιο σκοτεινή, πιο μακρινή.
Δεν είναι μόνο φαινόμενο της εποχής· είναι σημάδι μιας ηθικής φθοράς που έρχεται ύπουλα, σαν σκουριά. Δεν τη βλέπεις από την πρώτη μέρα, αλλά την καταλαβαίνεις όταν η μηχανή δεν δουλεύει πια . Μάθαμε να επιβιώνουμε χωρίς να συμμετέχουμε, να σχολιάζουμε χωρίς να δρούμε, να νιώθουμε χωρίς να βοηθάμε.
Κι όμως — δεν είναι αργά. Όπως ένα αεροπλάνο που μπορεί να ανακτήσει τον έλεγχο λίγο πριν τη συντριβή, έτσι κι εμείς μπορούμε να ξαναπάρουμε ύψος. Όχι με μεγάλα λόγια, ούτε με υποσχέσεις. Αλλά με πράξεις μικρές, αθέατες ίσως: να σταματήσουμε στο δρόμο όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια· να μιλήσουμε όταν οι άλλοι σωπαίνουν· να διδάξουμε στα παιδιά μας πως η γενναιότητα δεν βρίσκεται στη βία, αλλά στη φροντίδα και τη συνεννόηση.
Η Ελλάδα δεν είναι σε αποδρομή επειδή έπαψε να έχει αξίες — αλλά γιατί ξέχασε να τις υπερασπίζεται. Αν θέλουμε να ξαναπετάξουμε, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και τι σημαίνει να νοιάζεσαι.
Γιατί χωρίς αυτό, καμιά πτήση δεν έχει προορισμό — μόνο ΠΤΩΣΗ !
Γιώργος Καρασούλας